پل سزان

پُل سِزان (به فرانسوی: Paul Cézanne)‏ (۱۹ ژانویه ۱۸۳۹ -۲۲ اکتبر ۱۹۰۶) یکی از تأثیرگذارترین نقاشان مدرن فرانسوی و همچنین یکی از برجسته‌ترین نقاشان پسادریافتگر محسوب می‌شود. وی آثارش را در کنار آثار نقاشان دریافتگر به نمایش می‌گذاشت.

در هر تاش قلم‌موی سزان ساختاری استوار را می‌توان دید. نوآوری‌های او چه در شیوهٔ اجرای نقاشی‌ها و چه در سبک، بعد نمایی، ترکیب‌بندی و رنگ‌آمیزی آن‌ها بر هنر سدهٔ بیستم تأثیر شگرفی گذاشت. پیکاسو ترکیب‌بندی‌های سطوح  او را به شیوهٔ کوبیسم گسترش داد و ماتیس به رنگ‌آمیزی‌هایش دلبسته بود. از هر دوی این نقاشان آمده‌است که «سزان پدر همهٔ ما است».

وی در همهٔ زندگی هنری‌اش بس آزرمگین و کم‌سخن بود و از این‌رو همواره در جمع هنرمندان بیگانه به‌شمار می‌آمد. شهرت هنری او دیرگاه فرا رسید و در دورهٔ کهنسالی‌اش بود که نقاشان جوان به اهمیت او پی بردند.

سزان بی‌گمان از نگارگران بس هشیار و اندیشمند است. او برآن بود که به گونه‌ای نمایانه‌ای از ریختار بیافریند و تماشاگر را وادار کند تا باور کند که او به ریختارهایی که به راستی در جایی بوده‌اند می‌نگرد اما او همچنین می‌خواست که تماشاگر فراموش نکند که آنچه در برابر اوست نمایانه‌ای بیش نیست. پیش از سران نگاره گران پس از رنسانس می‌خواستند که تا آنجا که شدایی داشت ریختارهایی همتا و همگون با آنچه می‌دیدند را در پرده‌های خویش بازسازی کنند. برای سزان این هنری بود که می‌خواست خود هنر را در یک پرده از تماشاگر پنهان دارد ولی سزان را برایش آن بود که هنر را در پرده‌های خویش آشکاری دهد و این به دریافت هنر شناسانی چون کیث رابرتز «هنری ست که هنر می‌آفریند.»

ویل آیزنر

ویلیام اروین آیزنر (به انگلیسی: William Erwin Eisner) نویسنده و طراح یهودی آمریکایی کمیک‌استریپ بود.

آیزنر که یکی از طراحان کمیک US.american comics بود مهر تاییدی بر تکامل کمیک در قرن ۲۰ می‌باشد. ویل آیزنر را می‌توان پایه‌گذار و استاد کتاب‌های گرافیکی جیبی و تا حدی طراح کمیک‌هایی به شیوه رمان که تأثیر مستحکمی بر نسل‌های هنرمندان نوین و طراحان کمیک دارد نام برد. آیزنر از مادری رومانیایی و پدری اتریشی پا به عرصه حیات گذاشت و از طراحی صحنه در یک تاتر یهودی کارش را در زمینه هنر آغاز کرد. او برای تأمین مخارج زندگی خانواده خود به فروش روزنامه نیز می‌پرداخت. زمانی که در برانکس بخشی از نیویورک فقر بیداد می‌کرد او روزنامه مدرسه را در سال ۱۹۳۳ منتشر کرد و از مدرسه هنر انجمن دانشجویان هنر نیویورک (Art Students League of New York) که در قرن نوزدهم تأسیس شده بود به علت فقر و نداشتن هزینه تحصیلی ترک تحصیل کرد. از سال ۱۹۳۶ طراح مجله‌ای به نام واو (Wow) شد و با یکی دیگر از همکارانش به نام جری ایگر (Jerry Iger) استودیویی به نام آیزنر و ایگر Eisner & Iger به همت خود ایگر تأسیس کردند تا بدین وسیله با هم کار کنند، خلق کنند، کمیک بسازند و با هم تولید و فروش داشته باشند. شروع راه‌اندازی و شکل‌گیری این استودیو هم‌زمان بود با فعالیت دیگر هنرمندان چون جک کربی (Jack Kirby)، مورت مسکین (Mort Meskin)، و باب کین (Bob Kane) که در زمینه طراحی تلاش می‌کردند، موفق به بستن قراردادهایی با استودیوی آیزنر شدند که در سال ۱۹۳۹ منجر به تولید شانزده سفارش کمیک در روزنامه‌ها شد. در ادامه همین موفقیت‌ها در سال ۱۹۴۰ اسپیریت (The Spirit) متولد و خلق می‌شود.


اسپیریت (The Spirit) یکی از سری کمیک‌هایی بود که هر هفته در روزهای شنبه در روزنامه هفتگی از سال ۱۹۴۰ تا سال ۱۹۵۲ به چاپ رسید و موفق شد طرفداران زیادی را به خود اختصاص بدهد. داستان اسپیریت که یک کمیک کلاسیک بود درباره پلیسی به نام دنی کلت (Denny Colt) است که در اولین مأموریت‌هایش از طرف مخالفانش مورد سوءقصد قرار می‌گیرد و کشته می‌شود و ماجرا از اینجا تازه آغاز می‌گردد که او این‌بار در قالب روح یا همان اسپیریت به زمین باز می‌گردد تا به شکار جانیان و دزدان و کسانی که به او خیانت کردند بپردازد. او این‌بار با ماسکی سیاه و کلاه و پالتویی بلند ظاهر می‌شود و لابراتوار و محل زندگی او نیز واقع در قبرستانی است که از آنجا بازگشته است. او قهرمانی است که همچنان دچار اشتباه و گاهی سردرگمی می‌شود و بدون قابلیت‌های عجیب و غریب به دنبال تبهکاران می‌گردد. ماجراجوی‌های اسپیریت در قالب‌های پلیسی جنایی کلاسیک نوشته و طراحی شده‌اند که فضاسازی‌های سیاه و سفید، کاملاً آن را از دیگر کمیک‌های دارای این سبک متمایز می‌کند.

داستان مصور

داستان مصور یا پی‌نما یا کُمیک استریپ (به انگلیسی: Comic Strip) نقاشی، یا مجموعه‌ای از نقاشی‌های دنباله‌دار است که ماجرایی را روایت می‌کند. کمیک معمولاً توسط یک تیم دونفره که یکی داستان را می‌نویسد و دیگری تصویرگری و جوهرزنی می‌کند، ساخته می‌شود.

شرح روایت و بیان ماجراها به زبان تصویر و بعضاً با استفاده از دیالوگ‌ها، به زمان مصر باستان برمی‌گردد. اما اگر شرح روایت‌های مدرن را در نظر بگیریم، داستان‌های مصور به شکل کنونی آن نخستین بار در اروپا شکل گرفتند. در سده ۱۸ میلادی، از طریق داستان‌های مصور، به شکلی «هجوآمیز» از ولنگاری جنسی و فساد در دودمان بوربون، انتقاد می‌شد. نخستین کمیک‌های آمریکایی در سده بیستم میلادی شکل گرفتند.

اولین کتاب کمیک بر اساس مجموعه‌ای از کمیک استریپ‌های روزنامه‌ای شکل گرفت.

همان‌طور که از نام کُمیک بر می‌آید، محتوای آن اساساً مطلب خنده‌دار است، اولین کمیک استریپ‌هایی که در دههٔ ۱۹۳۰ پا به‌عرصهٔ وجود گذاشتند، شامل ماجراهای خنده‌دار و ماجراجویانهٔ قهرمانانی چون باک راجرز، تارزان و ماجراهای تن‌تن بود. البته قرار گرفتن نام کمیک مربوط به تاریخچهٔ آن است. اکنون با وجود تغییرات عمده‌ای که در نوع طراحی، موضوع، کمپوزیسیون، انتخاب زاویهٔ دید و دیگر المان‌های کمیک به وجود آمده و این هنر روایتگر را بسیار متفاوت از گذشتهٔ خود کرده، هنوز نام کمیک روی آن باقی مانده‌است. درحالی که مایهٔ طنز تنها در شاخهٔ خاصی از این هنر به کار گرفته می‌شود.

موزه هنر مدرن

موزهٔ هنر مدرن یا نوگرا (به انگلیسی: Museum of Modern Art)، یکی از مهم‌ترین موزه‌های هنرهای مدرن جهان است که در بخش منهتن، شهر نیویورک در ایالات متحده آمریکا قرار گرفته‌است.

موزهٔ هنر مدرن نیویورک در تاریخ ۷ نوامبر ۱۹۲۹ میلادی، رسماً تأسیس شد. تأسیس موزه هنر مدرن توسط اَبی الدریچ راکفلر، همسر جان د. راکفلر جونیور و دو تن از دوستان مجموعه‌دارش به نام‌های لیلی پ. بلیس و مری کویین سولیوان پایه گذاشته‌شد.

از موزهٔ هنر مدرن نیویورک به عنوان تأثیرگذارترین، موزهٔ مرتبط با هنرهای مدرن در جهان یاد می‌شود.کلکسیون موزهٔ هنر نیویورک دارای آثار هنری بی‌همتا و کم‌نظیر از هنرهای مدرن و معاصر است. از آن‌جمله می‌توان از آثاری مرتبط با هنر معماری و طراحی، نقاشی، مجسمه‌سازی، عکاسی، چاپ سیلک، کتاب‌های مصور، فیلم و رسانه‌های الکترونیکی نام برد.

آلیس در سرزمین عجایب

آلیس در سرزمین عجایب (به انگلیسی: Alice in Wonderland) نام فیلمی از تیم برتون است که بر اساس رمان معروف لوئیس کارول به همین نام ساخته شده‌است. این فیلم در ۵ مارس سال ۲۰۱۰ میلادی اکران شد. این فیلم هفتمین همکاری جانی دپ و تیم برتون بعد از فیلم موزیکال سوئینی تاد بود. این فیلم در سال ۲۰۱۱ در هشتاد و سومین دوره مراسم اسکار برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی هنری و بهترین طراحی لباس شد.

قسمت دوم این فیلم به نام آلیس آنسوی آینه در سال ۲۰۱۶ ساخته شد.